Ιάκωβος Καμπανέλλης: Ήμουν και παραμένω ερασιτέχνης

Ιάκωβος Καμπανέλλης θεατρικός συγγραφέας

Ιάκωβος Καμπανέλλης : “Ήμουν και παραμένω ερασιτέχνης. Θεωρώ μάλιστα προσβλητικό να με αποκαλούν επαγγελματία. Ποτέ δεν σκέφτηκα αν το έργο θα φέρει κόσμο στο θέατρο. Φυσικά, ήθελα να το δουν πολλοί, επειδή κι η επιχείρηση –δεν δίνονταν τότε κρατικές επιχορηγήσεις– έπρεπε να συντηρηθεί. Έγραφα όμως επιφυλλίδες, εργάστηκα ως κειμενογράφος σε διαφημιστικές εταιρείες, είχα και κάποια ποσοστά από τραγούδια, ζούσαμε. Ξεκινώντας, άλλους στόχους είχα: το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό. Καθώς το πρώτο παρέμενε κλειστό μεταξύ 1949 και 1954, υπέβαλλα τα έργα μου στο δεύτερο. Ε, απορρίπτονταν το ένα πίσω από το άλλο! Δεν σταμάτησα την προσπάθεια μέχρι να το εκπορθήσω, αλλά πάντοτε με τους δικούς μου όρους”.

– Νιώθατε πως είχατε κάποια κοινωνική αποστολή;

“Μακριά από μένα τέτοιες μεγαλοστομίες. Έγραφα πάντα για να εκφραστώ εγώ ο ίδιος. Ξέρετε, μετά την επιτυχία της Aυλής των θαυμάτων, το 1958, δεν είχα αμέσως ανάλογες επιτυχίες. Πολλοί αναρωτιόνταν γιατί αφού είχα βρει έναν τρόπο γραφής και μια συγκεκριμένη θεματολογία, δεν συνέχιζα έτσι. Η ιδέα όμως της Αυλής και τα προβλήματα των ηρώων της με είχαν ερεθίσει τον καιρό που έμενα δίπλα σε μια αυλή κι η κοινωνική μου κατάσταση ήταν παρεμφερής με τη δική τους. Όταν αργότερα ήμουν φίρμα, όταν μ’ έβλεπε π.χ. ο γιατρός στην ουρά και μ’ έβαζε πρώτον μέσα, δεν ήμουν ο ίδιος. Θα ήταν συγγραφική φτωχοκαπηλία να πουλάω θεατρικά τον πόνο των άλλων για να βγάλω περισσότερα χρήματα και να γίνω ακόμα μεγαλύτερη φίρμα”.

Απόσπασμα συνέντευξης του Ιάκωβου Καμπανέλλη (2 Δεκεμβρίου 1921 – 29 Μαρτίου 2011).
Από το βιβλίο της Σταυρούλας Παπασπύρου, “Χωρίς μαγνητόφωνο – Συναντήσεις με σύγχρονους έλληνες λογοτέχνες”, εκδόσεις Πόλις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ιάκωβος Καμπανέλλης: Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα πεδία των μαχών…