Νόρμαν Μέιλερ (Norman Mailer)

norman mailer viografia

Ο Νόρμαν Μέιλερ (Norman Mailer), συγγραφέας, δημοσιογράφος, σεναριογράφος και σκηνοθέτης γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1923 στο Λονγκ Μπραντς του Νιου Τζέρσεϊ από γονείς εβραϊκής καταγωγής.

Υπήρξε ο προκλητικότερος χρονικογράφος της Αμερικής τα τελευταία 60 χρόνια, γνωστός για τη δηκτική του πρόζα.

Μαζί με τους Τρούμαν Καπότε, Χάντερ Τόμσον και Τομ Γουλφ, υπήρξε ο εισηγητής της αποκληθείσας «Νέας Δημοσιογραφίας», που μπόλιασε το δοκίμιο και γενικά τον μη μυθιστορηματικό λόγο, με λογοτεχνικές τεχνικές.

Σπούδασε αεροναυπηγός στο Χάρβαρντ και το 1943 στρατεύτηκε, γνωρίζοντας από κοντά τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στον Νότιο Ειρηνικό.

«Οι γυμνοί και οι νεκροί»

Το 1948 ο Νόρμαν Μέιλερ εισέβαλε ορμητικά στη λογοτεχνική σκηνή των ΗΠΑ με το πρώτο του βιβλίο «Οι γυμνοί και οι νεκροί», ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα για τον Μεγάλο Πόλεμο, που τον έκανε αμέσως διάσημο και πλούσιο ή «διακεκριμένο και άδειο», όπως ειρωνικά έλεγε ο ίδιος.

Τη δεκαετία του ’50 έζησε μία ταραγμένη ζωή στο Γκρίνουιτς Βίλατζ μεταξύ αμφισβήτησης, ναρκωτικών και αλκοόλ. Υπήρξε από τους ιδρυτές του εβδομαδιαίου εναλλακτικού εντύπου «Village Voice», υμνητής της αμερικανικής αντικουλτούρας στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και διαπεραστικός κριτής της πολιτικής ζωής των ΗΠΑ και των πολέμων στο Βιετνάμ και το Ιράκ.

Πούλιτζερ  για το βιβλίο «Οι στρατιές της νύχτας»

Το 1969 ο Μέιλερ ήταν υποψήφιος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και τον ίδιο χρόνο το βιβλίο του «Οι στρατιές της νύχτας» απέσπασε τα δύο μεγαλύτερα αμερικανικά λογοτεχνικά βραβεία, το Πούλιτζερ και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου.

Το 1980, το βιβλίο του «Το τραγούδι του εκτελεστή» (ανέκδοτο στα ελληνικά), για τη ζωή ενός θανατοποινίτη (την εκτέλεση του δολοφόνου Γκάρι Γκίλμορ) , βραβεύθηκε ξανά με Πούλιτζερ.

Για το βιβλίο αυτό, ο Αμερικανός συγγραφέας δήλωσε στην Paris Review ότι το θεωρούσε μυθιστόρημα (σ.σ. και όχι βιβλίο-ρεπορτάζ): «Εάν τοποθετήσεις τα γεγονότα με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνουν πνοή στον αναγνώστη, τότε γράφεις μυθοπλασία. Η μυθοπλασία δεν είναι παραμύθια ή θρύλοι ή να λες πράγματα που δεν είναι αληθινά σε αντίθεση με άλλα που είναι. Κάτι μπορεί να είναι αληθινό και την ίδια στιγμή να είναι μυθοπλασία».

Το κύκνειο άσμα της λογοτεχνικής του καριέρας υπήρξε το βιβλίο «Το κάστρο στο δάσος» που αναφέρεται στη νεανική ηλικία του Αδόλφου Χίτλερ και κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2007.

Από το 1984 ως το 1986 διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Ποιητών και Συγγραφέων (PEN). Έπαιξε ως ηθοποιός σε ταινίες του Ζαν Λικ Γκοντάρ («Ο Βασιλιάς Ληρ», 1987) και του Μίλος Φόρμαν («Ραγκτάιμ», 1981) και σκηνοθέτησε τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, με πιο γνωστή τη μεταφορά του βιβλίου του «Οι σκληροί δεν χορεύουν» το 1987, με πρωταγωνιστές τον Ράιαν Ο’ Νηλ και την Ιζαμπέλα Ροσελίνι.

Ο Νόρμαν Μέιλερ παντρεύτηκε έξι φορές και απέκτησε εννέα παιδιά και δέκα εγγόνια.

Οι συγγραφείς, έγραφε ο Νόρμαν Μέιλερ στη “Μάγισσα τέχνη” (Καστανιώτης), λες και υπάρχουν για να καταστραφούν: “Ποτό, μαριχουάνα, πάρα πολύ σεξ, παρά πολύ φθορά, πάρα πολύ αναγνώριση, πάρα πολύ λίγη αναγνώριση, ματαίωση. Σχεδόν όλα στη διατάξη των πραγμάτων λειτουργούν για να θολώσουν ένα πρώτης τάξεως ταλέντο. Μα το χειρότερο όλων είναι η δειλία”…

Η κριτική δεν υπήρξε πάντοτε φιλική μαζί του, κι ας μάζεψε ένα σωρό βραβεία στην καριέρα του. Μεταπηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο -τον πόλεμο, το Χόλιγουντ, τους αστροναύτες, την Μέριλιν, τον Κένεντι, το Βιετνάμ, την Αρχαία Αίγυπτο, τη CIA- έχοντας στο νου του και τα διδάγματα του Φρόιντ και του Μάρξ, και θεωρώντας τη δημοσιογραφία “πιο πολύ εγχείρημα για τη διατήρηση της φόρμας παρά προδοσία του δισκοπότηρου της τέχνης”, ο Μέιλερ έπαψε σιγά σιγά να εισπράττει τις αρνητικές κριτικές σαν προσωπικές προσβολές.. Το μυστικό, έλεγε, είναι να διατηρείς την επαγγελματική αυτοπεποίθησή σου. Γι’ άλλους υπερβολικά νάρκισσος, γι’ άλλους υπερβολικά μάτσο, ήταν σίγουρα ένας δουλευταράς που και αυτοπεποίθηση διέθετε και σθένος για να παίρνει ρίσκα.

Έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου 2007.

Βιβλία του που εκδόθηκαν στα Ελληνικά:

Οι γυμνοί και οι νεκροί (Καστανιώτης), Ένα αμερικάνικο όνειρο (Πλέθρον), Μαίριλυν – Βιογραφία (Χατζηνικολή),  Οι σκληροί δεν χορεύουν (Νεφέλη), Ο αγώνας (Καστανιώτης), Οι στρατιές της νύχτας (Καστανιώτης), Το κάστρο στο δάσος (Καστανιώτης), Το πάρκο των ελαφιών (Πλέθρον), Το χρονικό της εποχής μας (Καστανιώτης), Το κατά υιόν ευαγγέλιον (Λιβάνης), Γιατί κάνουμε αυτόν τον πόλεμο; (Ωκεανίδα)

ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS:

Βραβείο Πούλιτζερ 1969

Βραβείο Πούλιτζερ 1980